منیژه رضوان

منیژه رضوان- اتوبوس سواری مزایای زیادی دارد.

ازهزینه جابه جایی کمتر است و کاهش آلودگی و ترافیک که بگذریم،مسلما فواید دیگری هم بر این قضیه مترتب است.به عنوان مثال بعضی از رانندگان اتوبوسهای شرکت اتوبوسرانی چنان دست به فرمانی دارند که با بالا و پایین فرستادن مسافران در اتوبوس هرجای بدنشان که در رفتگی داشته باشد را خودبخود جا می اندازند.

یادم می آید که در دوران دبیرستانم سوار یکی از اتوبوسها می شدم که تقریبا همیشه یک راننده ثابت آن به تورم میخورد و دست بر قضا اغلب اوقات به واسطه رانندگی او به منزل میرسیدم.آن زمانها خیلی از پیرزنها و زنهای آن خط از دست آن راننده دل خوشی نداشتند اما ما و سایر بچه مدرسه ی ها خیلی از رانندگی طرف خوشمان می امد.یعنی پول بلیت یک واحد را به راننده می پرداختیم و اندازه یک شهر بازی رفتن کیف میکردیم.

مضاف بر اینکه علاوه بر جا انداختن در رفتگی های بدن و بازی و شادی حسن دیگری که ان زمان اتوبوس سواری برای ما بچه دبیرستانی ها داشت تکان خوردن و به کار افتادن مغزِ راکدمان بود. نمی دانم تلقین کرده بودیم یا واقعا همینطور بودیم که هر بار از سر جلسه امتحان به منزل میرفتیم و سوار اتوبوس میشدیم پاسخ همه سوالات امتحانی را که در برگه امتحان بی جواب گذاشته بودیم با یک الی دو سه حرکت اتوبوس یادمان می آمد.طوری شده بود که از خدا آرزو می کردیم که ای کاش همه امتحان ها در اتوبوسِ در حال حرکت برگزار شود.

شما هم امتحان کنید.رمز موفقیت در هر زمینه ای اتوبوس سواری ست.از فراری سواری هیچکس به جایی نرسیده است.