منیژه رضوان

 
قبلا هندزفری بود حالا هدفون

تا همین پارسال بیشتر مردمی که قرار نبود که در عالم ما باشند در گوششان هندزفری داشتند و در عالم خودشان بودند و در خیابانهای ما زندگی نباتی داشتند.البته این موضوع به ما ربطی ندارد و چاردیواری ِ بدن ست و چار اختیاری.شاید کسی بخواهد از وقتش حداکثر استفاده را بکند و فایلهای صوتی کلاسش را حین راه رفتن در خیابان گوش کند –می بینید ما چقدر مثبت اندیش هستیم؟!والا می توانستیم تصور کنیم که هرکس که در گوشش هندزفری دارد دارد یک فایل صوتی نامربوط گوش میکند!- اما مساله اینست که دیگر طرف از طریق شنوایی قابل ارتباط برقرار کردن با محیط اطرافش نیست.

حالا هندزفری بخصوص هندزفری های چینی احتمال اینکه کمی امواج صدا را از درز و دورزهایشان عبور دهد وجود دارد و با استفاده از هندزفری ما با یک فرد کم شنوا در خیابان سر و کار داشتیم اما با استفاده از هدفون به کل امکان ارتباط شنیداری و انهم صداهای اظطراری و تهدید کننده حیات برای فرد خاطی از بین میرود.

یعنی رانندگان و عابران پیاده همانطور که با دیدن یک فرد با عصای سفید متوجه میشوند که باید در قبال آن فرد احتیاط کنند داشتن هدفون و هندزفری هم نمادی از معلولیت شنوایی به حساب می اید.با این تفاوت که فرد روشن دل بقیه حواسش جمع خیابان و پیاده رو است ولی این عزیزان هدفونی وقتی که چند ضربه بهشان میزنی که باهاشان صحبت کنی،هدفونشان را که برمیدارند تا چند دقیقه گیج و مبهوت همان چیزهایی هستند که دارند میشنوند.خداوکیلی چی گوش میدین که اینقدر هپروتی میزنین؟!