اينكه حرم  مطهر رضوي راههاي ورودي بسياري دارد يك مساله است و اينكه اصلي ترين راه كدام است مساله اي ديگر.هر كس هم لابد دلايل خاص خودش را دارد و از دري وارد حريم رضوي ميشود كه دلش با آن راه بيشتر انس دارد.اصلا ويژگي خيلي از مكانها اينست كه ورودي هاي متعددي دارند.بلاتشبيه اگر دقت كنيد دانشگاه فردوسي هم راههاي ورودي متعددي دارد، اما درِ اصلي دانشگاه همان است كه همه ميدانيم.همان دريست كه انها كه بعد از سالها پشت كنكوري دوست دارند سرشان را بالا بگيرند و از آن در وارد داشنگاه شوند.

حرم مطهر اما رضا عليه السلام هم ورودي هاي متعددي دارد.چه از سمت شيرازي، چه طبرسي،  چه  از سمت نواب صفوي و چه از سمت خيابان امام رضا عليه السلام.هر كس هم بنا به موقعيت مكاني خود نزديك ترين راه را براي رسيدن به ولي نعمتش انتخاب ميكند.

اما يكي از ورودي هايي كه سمت خيابان امام رضا عليه السلام قرار دارد وي‍ژگي خاصي دارد.ورودي كه نيست دروازه اي است  به سمت بهشت و ابديت.دري ست كه اگر از ان در وارد شويد هرگز دست خالي برنمي گرديد.اصلا كسي كه از اين در وارد حريم رضوي شود ديگر از حصن امامت  نميتواند كه خارج شود.راه ورود به دل امام همين باب است.مگر مي شود از اين در وارد حرم شد و جواب سلام نگرفت؟!

خيلي ها اگر سمت طبرسي هم باشند دور ميزنند و از باب الجواد وارد آستان مقدس علي بن موسي الرضا عليه السلام ميشوم.به قول شاعر همه ما مشهدي ها هشتمان گرو نُه مان است.همه ما ياد گرفته ايم كه امام را به جان فرزندشان قسم بدهيم.امشب شبي ست كه مشهديها از هر سمتي كه به حرم برسند سعي ميكنند از باب الجواد معنوي وارد اين حريم شوند.

قرار ما امشب باب الجواد!