منیژه رضوان

مردم حالتهایی مشابه با وضعیتهای مختلف صداهای زنگ  در گوشی های موبایل دارند.

بعضی ها هیچ وقت سایلنت نمی شوند.یعنی در مسایل مختلف فلسفی،سیاسی،اجتماعی و حتی جراحی کیسه صفرا به زعم خودشان نظرات دقیقی ارایه میکنند، هرچند که ممکن است محل تقریبی کیسه صفرا را هم ندانند که کجاست

سایلنت نشدن بعضی یک معضل است بد اهنگ بودنشان معضل دیگری ست.دیده اید که زنگ گوشی خیلی ها چقدر دل نشین است؟ کنار امدن با کسانی که سایلنت بشو نیستند اما خوش سخن هستند و ملایم و مطبوع می گویند و می شنوند چندان آزارنده نیست.اما برخی صحبتهایشان مانند  این اهنگهای نخراشیده نتراشیده است که همه را از جا می پرانَد و غیر از خراش دادن روح و اعتقادات و عدالت چیزی عاید شنونده شان نمی شود.

از ان طرف یک عده هستند که مدام روی ویبره اند.اینها هم مثل گروه پرحرفها روی اعصاب هستند اما کمی اب زیرکاه تر از گروه قبل عمل میکنند.

گروه همیشه سایلنت هم چندان گروه مناسبی نیستند. از کنار هر مساله ای بی تفاوت می گذرند.آزاری به کسی نمی رسانند اما خیری هم ندارند.نه امر به معروفی،نه نهی از منکری،نه جهت گیری خاصی و نه درگیری و برخوردی.

اما مردم تنها به این صداها خلاصه نمی شوند.هستند کسانی که در جایی که باید سایلنت هستند.زمانی که باید سخن بگویند و لطیف بگویند موسیقی آرامش بخش هستند و جای جایش هم که بشود می روند روی اهنگهای گوش خراش و روی ویبره و اعصاب تا صدایشان در این جهان پرهیاهو شنیده بشوند.

ادم باید اهنگ خروجی اش را لحظه به لحظه مطابق شرایط و نیاز تنظیم کند.