تابستان است و گرمای طاقت فرسایی که امان همشهریان را بریده است.یکی از راههای فرار از این معضل بخصوص برای کسانی که مجبورند قسمتی از مسیر کاریشان را پیاده در خیابان طی کنند پناه بردن به سایه ساختمانی، سایه درختی و حتی سایه دوست قد بلندی که کنار شما راه می رود است.حالا در اوقاتی از روز که خورشید ارادتش به همشهریان کمی عمودی تر می تابد پیدا کردن سایه خودش معضلی است.

در این اوقات می بینی که ساختمان دیلاقی که چندین طبقه دارد اندازه  سی سانتی متر بیشتر سایه ندارد.در مسیر که حرکت میکنی و شخصی از مقابل به سوی شما می آید تنها راه اینست که یکی کوتاه بیاید و برای چند ثانیه ای آفتاب سوزان را به جان بخرد و بعد از گذشتن از تقاطع انسانی مجددا به سایه پناه ببرد.

حالا سوال اینست که چه کسی باید این از خودگذشتگی را انجام بدهد؟یکی از ملاکها سن است.مثلا افراد بالای شصت سال به جهت حرمت معمولا در سایه ادامه مسیر می دهند و افراد جوان تر سایه مسیر را به انها اهدا میکنند.همینطور بچه ها و معلولان و اشخاصی که بار سنگینی حمل میکنند هم باید مد نظر باشند.

اینها قانونهای نانوشته و انسانیی هستند که در لحظه و بنا بر موقعیت به سرعت  تصویب و لازم الاجرا میشوند.حتی مانند کتابهای اموزش رانندگی لازم نیست اولویت حرکت را به مردم در تقاطع ها اموزش داد.

یعنی حتما باید به یک آقا آموزش داد که الویت استفاده از سایه با خانومی ست که دارد از روبه رو می آید؟من که در مشهد خودمان چنین مرد بی ملاحظه ای را سراغ ندارم