سلام و آرزوی سلامتی کردن برای دیگران یکی از عادتهای بهداشتی-درمانی-اخلاقی ما ایرانیان است.

یعنی تمام سیستم بهداشتی -درمانی کشور یک طرف و سلامهای رد و بدل شده و شونده بین مردم ده طرف.لفظ مبارک سلام نقش واکسیناسیونی بلامنازعی دارد و با بار مثبتی که پیرامون خود ایجاد میکند از ریشه گرفتن بیماریهای مختلف در جسم و جان همشهریان جلوگیری خواهد کرد.حتی در زمینه درمان چیزی کم تر از قرص و شربت با گران ترین نامهای تجاری  نخواهد داشت .و از یک جنبه دیگر بُعد آموزشی سلام هم یادتان نرود یعنی کافیست که به پسربچه تخسی که بی مقدمه با شما حرف میزند همچین کشدار و معنی دار بگویید سلااااااااااااااام. خود این سلام یعنی آموزش پزشکی!

پس اذعان دارید که برای بیان وزارت بهداشت درمان و اموزش پزشکی تنها  میشد گفت: وزارت سلام!

به همین راحتی!

نمیدانم این اسراف کاری بخصوص در بیان و خرج کردن لغات از کجا در کشور ما ریشه گرفته است. البته در کشور ما مردم به طرق مختلف این واکسیناسیون یا نسخه پزشکی را میپیچند.یکی با حرکت سر، دیگری با یک حرکت برف پاک کن، دیگری با یک ضربه به پس کله رفیقش .

مورد داشته ایم که طرف با یک لگد جانانه به هم اتاقی اش که تا لنگ ظهر میخوابد نه تنها به وی به عنوان نخستین نفر اولین سلام صبحگاهی را عرض کرده بلکه وی را به همین طریق یک ضرب به صرف صبحانه و ناهار و شام نیز دعوت کرده است!

شاعر می فرماید:سلام کن به رفیقان،به هر طریق شود/ به حرکت سر و با عزت زبان و لگد /