منیژه رضوان- امروز با خودم گفتم که چقدر خوب می شود که من هم کاندید ریاست جمهوری شوم.صد البته صلاحیت اینجانب حداقل بخاطر اینکه هیچ گونه اطلاع و  فعالیت سیاسی ندارم رد خواهد شد اما خود ثبت نام برای کاندیداتوری ریاست جمهوری غرور آفرین و برانگیزاننده رگ غیرت ملی آدم است.

فکرش را بکنید هرجا که بروم میتوانم بگویم من برای کاندیداتوری دوره چندم ریاست جمهوری ثبت نام کرده ام و رد صلاحیت شدم تازه خود این رد صلاحیت شدن خودش بیشتر از ثبت نامش افه دارد.

فکر میکنم به این ترتیب میتوانم نقل محافل شوم.خانه استیجاری راحت تر پیدا کنم.از میوه فروشی سر محل میوه ارزان تر بخرم.بی نوبت در صف نان بخرم  و مجانی سوار تاکسی شوم.تنها مشکل اینست که باید در رسانه ها هم مثل توپ صدا کنم. لذا می بایست با ظاهری متفاوت در ستاد ثبت نام حاضر شوم.آقایان که قدرت مانور زیادی در آفریدن ظاهر متفاوت دارند اعم از کفن پوش شدن و کراوات قرمز زدن و کلاه کاسکت به سر گذاشتن.

مسلما برای یک بانوی طالب مقام ریاست جمهوری هم باید راههایی برای جلب دوربین های رسانه ها وجود داشته باشد.حداقل میتوانم حرفهای غیر متعارف بزنم که تیتر روزنامه پر کن باشد.

فکرش را بکنید از فردا همه محل به من طور دیگری نگاه میکنند. حتی شاید بگویند پرزیدنت فلان با کمال افتخار در محله ما زندگی میکنند.

اصلا خدا را چه دیدی شاید یکی آمد و پاشنه در خانه مان را از جا در آورد که من خواستگار پرزیدنت هستم: یا پرزیدنت یا هیچکس دیگه!