منیژه رضوان

يكي از پر اجرترين و مفيدترين عبادات اسلامي تفكر است و يكي از عبادات سمجي كه از همان آغاز خلقت هيچ وقت دست از سر انسان بر نداشته است تفكر در جهان و كشف رازهاي سر به مُهر آن است.

در عين حال كه هميشه مراقبي كه فاصله خود را از تفكر در ذات و چيستي احديت حفظ كني باز هم در پايان كار گيج و منگي.اصلا همين زمان و مكان خودش يكي از غامض ترين مسايل بشر است.تصور موجوداتي بي زمان براي انساني كه بايد راس 8 سر كارش باشد و يا اگر چند ثانيه تعلل كند زير ماشين ميرود ممكن نيست.از طرف ديگر تصور جهانِ بي مكان پيش از خلق جهان مادي براي انسان خيلي سخت است.بخصوص براي امثال من كه هر روز از ميدان بسيج به محل كارم در ميدان شريعتي حركت ميكنم تصور جهان بدون مشهد و مشهد بدون خيابان بهار چيزي در حد غير ممكن است چه برسد به جهان ِ بي مكان.

گاهي مثل يك روح اثيري از خيابان بهار و مشهد و ايران و آسيا و منظومه شمسي ميزنم بيرون حتي از كهكشان راه شيري خارج ميشوم و بدنبال چيزي ميگردم،گم شده اي در بيمكاني و شايد مبدا يا مقصدي كه اسير زمان و مكان نيست و وقتي كه گيج و مبهوت از اين سفر بر ميگردم خودم را حقيرتر از آن ميبينم كه مغرور باشم و جهان را بزرگتر از آن ميبينم كه بخاطر مساله اي حقير كه اسير زمان و مكان است دروغ بگويم. 

ميدانيد؟تفكر عبادتي ست كه حتي حين خواندن يك ستون از روزنامه اتفاق مي افتد. 

قبول باشد!