منیژه رضوان

سبز و بلند و محكم و زيبا درخت باش 

اي نونهال باغچه، فردا درخت باش 

در بهت بي رفيق ِ بيابان فقط بايست 

صد سال در افق، تك و تنها درخت باش 

از ريشه ات دوا بده، از شاخه ات حصير 

اي ميوه ات لذيذ! سراپا درخت باش 

جنگل كه طعمه هوس شعله ميشود 

لطفا نرو؛ بايست همانجا، درخت باش 

در كلبه حقير زمستان زغال شو 

اي گرمي ِ سخاوت دنيا درخت باش 

يك صندلي ِ چوبي و يك كلبه، يك مداد 

حتي تبر شو، ميز شو اما درخت باش