منیژه رضوان

به دنیا که اومدم
جای پوشکم همیشه زخم بود
از شدت سوزش ادرار

بزرگتر که شدم از بس زمین میخوردم همیشه سر زانوهام زخم بود

به بلوغ که رسیدم یا دستم به انبردست زخم بود یا از کارد آشپزخونه

ازدواج که کردم یا جای پوشک بچه ام 
یا زانوی بچه ام
یا دستش زخم بود

پیر که شدم دیگه فقط قلبم زخم بود

موقع مرگ فهمیدم 
ما آدمها زخمهای بزرگی هستیم از زمین
باید بمیریم
تا خاکمون برگرده به زمین تا جای زخمش ترمیم بشه

و
روحمون برگرده پیش خدا
جای زخمی که خالی مونده

باید برگرده جای خالیش رو پر کنه

#ایواخانوم 

🌺

🍃🌺