منیژه رضوان

از۱۲سالگی تا۱۸ سالگی با دخترا که فیلم میدیدیم هر کدوم اگر جا داشت یکی از پسرای فیلم رو به عنوان نامزد انتخاب میکردیم و تا آخر فیلم بهش وفادار بودیم و براش دل میسوزوندیم و مراقب بودیم  براش اتفاقی نیفته

انگار که آخرش میومد ما رو میگرفت
اگر سوژه ما میمرد و سوژه های بقیه دخترا زنده میموند واقعا عزادار میشدیم 
و
تا روز بعد دیگه دل و دماغ نداشتیم
و
به سختی میتونستیم تا چهلمش یک نامزد دیگه از یک فیلم دیگه انتخاب کنیم
در این بین آمیتاپاچان فرق داشت
با اینکه میدونستیم توی فیلم میمیره اما سر به دست آوردن نامزدیش با همدیگه جنگ داشتیم

خلاصه 
میخوام بگم زنهای ایرانی کم از شوهراشون نکشیدن و نمیکشن که باید از این نامزدهای خیالی هم  بکشن

#ایواخانوم