استیوژنز ایمپرفکتا بدتر هست یا قطع یک عضو؟!
از بچگی به این مساله فکر کردم
الان روی پاهای خودم راه میرم
اما قدم خیلی کوتاهه و دست و پامم کجن و موقع راه رفتن می لنگم
خلاصه طوریه که همه توی خیابون نگام میکنن
اونا که میخوان اخلاقی تر رفتار کنن وقتی رد شدن از کنارم از پشت سر نگام میکنن
همیشه به این فکر میکنم که اگر یک دست نداشتم و بجاش بقیه بدنم سالم بود بهتر نبود؟
یا اینکه یک چشم نداشتم؟
اصلا اگر بجای یک مرد ایمپرفکتایی ۲۴ساله یک مرد ۴۰ ساله سالم بودم چی؟ که سالهای جوونیم رو نداشته باشم و از ۴۰ سالگی زندگیمو ادامه بدم اما عوضش سالم باشم؟
یک مرد سالمی که در قرن ۵ بود چی؟که الان مرده باشم؟
در هرصورت الان یک مرد ۲۴ ساله ایمپرفکتایی هستم که همه توی خیابون نگام میکنن و عذاب میکشم
هرچند که هنرپیشه هارو هم همه نگاه میکنن و اونا هم راحت نیستن توی کوچه و خیابون و عذاب میکشن!
همینقدرا سن داشتم که رفتم دم مغازه "حسن کچل" میوه فروش محله مون و گفتم:" مامانم گفتن یه هندانه! بکشین بدین بِبَرم"